نقل از : سیمرغ

لخته های خون بر تن ابر قهرمان مسموم
«مرد آهنی 2» دنباله ای است بی عیب و نقص و پر از سوخت ماشین. این فیلم به اندازه فیلم اول خوب نیست، اما بار دیگر بر اساس بازی فوق العاده خوب رابرت داونی جونیور ساخته شده است. فیلم های ژانر ابرقهرمانی ضرورتا به بازی خوب نیاز ندارند، اما وقتی که بازیگران خوب بازی کنند (مثل «مرد آهنی» و «شوالیه تاریکی») سطح فیلم را یک پله بالاتر می برند. در اینجا داونی، تصویری از تونی استارک ارائه می کند که خودخواه تر و خودپسندتر از قبل است. یا نکته اصلی اینجاست که به نظر، او باید اینطور باشد. تمام قهرمان ها یک نقطه ضعف کشنده دارند. این نکته، یکی از راه های اصلی قصه نویسی است. نقطه ضعف استارک این است که در حال مردن است. خود بزرگ بینی او طبیعی است، اما در اینجا به درد یک مخفی کاری می خورد. باطری زره او، یا نیروی زندگی او، یا هرچه که هست، ضعیف کار می کند و خون او را مسموم می کند. این دستگاه، با نایاب ترین عنصر جدول تناوبی کار می کند و برای اینکه به آن جان تازه بدهند، باید عنصری جدید کشف یا اختراع کنند. چنین کاری نیز کار ساده ای نیست. به همین دلیل هنگام اتفاق های بزرگ، تونی کناری می ایستد و از یک دستگاه کوچک نمایشگر خون استفاده می کند. دستگاه (از روی ترحم «دستگاه نمایش خون استارک» نامیده شده، در حالی که همه آن را می بینند) به استارک می گوید که مقدار سم درون خون او بی رحمانه به سمت مرگ پیش می رود. این همان ترس شخصی اوست که حتی با مدیر شرکت خود، دوست وفادارش پپر پاتز (گوینت پالترو) نیز آن را در میان نمی گذارد. تونی استارک در مرکز تجارت جهانی نیویورک، یک نمایشگاه استارک برگزار می کند. در لباس مرد آهنی در مرکز فرود می آید و به جهانیان قول صلح می دهد. صحنه پر شده از طرفداران مشتاق او. تصور کنید که استیو جابز بخواهد از دستگاه آی پد 3 رونمایی کند. اما مشکل، برنامه نمایش است. جاستین هامر (سام راک ول) رقیب موذی استارک، یک سلاح نظامی که با لباس مرد آهنی رقابت کند را برای نمایش تدارک دیده است. سناتور استرن (گری شاندلینگ) که یک سناتور خنگ است و ریاست کنگره را بر عهده دارد، از استارک می خواهد که مرد آهنی را به طور انحصاری در اختیار وزارت دفاع قرار دهد و در روسیه، ایوان وانکوی پرخاشجو (میکی رورک) معتقد است که پدر استارک، اسرار مرد آهنی را از پدرش دزدیده است.

غیر از قسمتی که ایوان سومین سلاح را تهیه می کند تا فضای بیشتری برای مبارزه ایجاد شود، میکی رورک تمام آنچه را که احتمالا از ایوان وانکو می خواهیم ارائه می کند. موقع پرخاش ها و خنده های زورکی، اجرای او برق دندان های طلای وانکو را به نمایش می گذارد. سام راک ول تصویر پر طعنه طنزآمیزی از هامر به نمایش گذاشته است. شخصیت جیغ جیغوی بهانه گیری که انگار توی کار خرید و فروش اسلحه پیشرفته، گیرافتاده است. شما یک دنباله می خواستید، حالا یک دنباله پیدا کرده اید. کارگردان فیلم، مثل فیلم اول جان فاوریو است. او کارش را به نحو مطلوب انجام داده است. هر چند از آنجا که هر دو قسمت قوس داستانی مشابهی دارند، این مسئله چندان عجیب نیست. هنگام تماشای فیلم از خودم می پرسیدم که چطور شخصیت ها درون آن لباس ها زنده می مانند. مسلما لباس ها سپر دارند، اما بدن شخصیت ها که سپر ندارد. من فقط می خواهم بدانم از چندتا سقوط سرسام آور، ضربه سخت و انفجار مخفیانه می توانید جان سالم به در ببرید، بدون آنکه تک تک استخوان هایتان بشکند؟ در پایان یک روز طولانی، باید آن لباس ها پر از لخته خون بشوند.